1- تاريخ، شاهد نسل‌هايى دنياگرا و گناهکار از يهود بوده است. فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ ...
2- دنياگرايى، از آفات دين است. مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ ... يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى
3- يهوديان هم دسترسى به تورات داشتند، هم آگاهى کامل به آن. «وَرِثُوا الْکِتابَ»
4- کسى که از تعاليمِ کتاب آسمانى آگاه شد، شايسته نيست دنياگرايى و حرام‌خوارى را پيشه خود کند. وَرِثُوا الْکِتابَ يَأْخُذُونَ ...
5- رشوه و حرام‌خوارى در اديان ديگر نيز مورد انتقاد و توبيخ بوده است.
«يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى»
6- يهوديان به گناه خود اعتراف داشتند، ولى مى‌گفتند بخشيده خواهيم شد.
«سَيُغْفَرُ لَنا»
7- يهوديان چنان خودخواه بودند که خيال مى‌کردند بدون توبه بخشيده مى‌شوند. «سَيُغْفَرُ لَنا» آرى، کسى که مغفرت را براى خود تضمين شده مى‌داند، قابل توبيخ است.
8- اميد بى‌جا، مثل خوف نابجا مخرّب است. «سَيُغْفَرُ لَنا» اميد به رحمت الهى على رغم اصرار برگناه نابجاست.
«1». تفسير نورالثقلين و کافى، ج 1، ص 43.
«2». تفسير فرقان؛ بحار، ج 1، ص 218.
جلد 3 - صفحه 212
9- حرام‌خواران يهود به گناه خود اصرار داشتند. «وَ إِنْ يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ يَأْخُذُوهُ»
10- هرکس با وجود گناه، مغفرت الهى را براى خود حتمى بپندارد، به خدا نسبت ناحقّ داده است. «أَنْ لا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ»
11- دانستن تعاليم کتاب آسمانى و مطالعه‌ى آن به طور مکرّر کافى نيست، عمل به آن لازم است. وَرِثُوا الْکِتابَ ... دَرَسُوا
12- جهان آخرت، جهانى برتر و داراى نعمت‌هايى جاودانه و پايدار است. «وَ الدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ»
13- دورى از حرام‌خوارى، نشانه‌ى تقواست. (جمله‌ى «يَتَّقُونَ»، در برابر جمله‌ى «يَأْخُذُونَ عَرَضَ» قرار گرفته است.)
14- بهره‌گيرى از حيات سراسر خير اخروى، در گرو تقوا و پرهيزگارى است. «وَ الدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ»
15- هرکس دنبال دنيا برود و آخرت را رها کند، خردمند نيست. «أَ فَلا تَعْقِلُونَ»
16- از روشهاى تبليغى و تربيتى، سؤال و پرسش از مخاطبان است که وجدان‌ها را بيدار مى‌کند. «أَ فَلا تَعْقِلُونَ»