پیام‌های تفسیر نور

1- پيامبران نيز مورد آزمايش الهى قرار مى‌گيرند. «وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ» 2- براى منصوب کردن افراد به مقامات، گزينش وآزمايش لازم است. «إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ ... بِکَلِماتٍ» 3- منشأ امامت وراثت نيست، لياقت است که با پيروزى در امتحانات الهى ثابت مى‌گردد. «فَأَتَمَّهُنَّ» 4- پست‌ها ومسئوليّت‌ها بايد تدريجاً و پس از موفّقيّت در هر مرحله به افراد واگذار شود. «فَأَتَمَّهُنَّ ...» 5- امامت، انتصابى است نه انتخابى. امام بايد حتماً از طرف خداوند منصوب شود. «إِنِّي جاعِلُکَ» 6- امامت، عهد الهى ميان خدا و مردم است. «عَهْدِي» «1». در تفسير المنار، ج 1، ص 457 آمده است: ابوحنيفه به استناد اين آيه، مخالف حکومت وقت (منصور عباسى) بود و مقام قضاوت آنان را قبول نمى‌کرد. سپس مى‌گويد: ائمه‌ى اربعه اهل سنّت، با حکومت‌هاى زمان خود مخالف بودند، زيرا آنان را ظالم مى‌دانستند. البتّه در منابع و متون تاريخى، مطالبى بر خلاف ادّعاى صاحب المنار به چشم مى‌خورد. «2». بقره 7 40. جلد 1 - صفحه 198 7- از اهمّ شرايط رهبرى، عدالت و حسن سابقه است. هرکس سابقه شرک وظلم داشته باشد، لايق امامت نيست. «1» «لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»