پیام‌های تفسیر نور

1- تهمت و جسارت، شيوه و عمل اهل فکر و انديشه نيست. «أَ وَ لَمْ يَتَفَکَّرُوا» 2- پيامبر، مصاحب و هم‌صحبت مردم است. اگر ديوانه بود، چرا قبلًا نگفتند و چرا سالها با او هم صحبت شدند؟ «بِصاحِبِهِمْ» 3- در نظام فاسد، به حقّ‌گويان نسبت جنون مى‌دهند. «مِنْ جِنَّةٍ» 4- پيامبران، از طرف مخالفان گرفتار تهمت سحر يا جنون بوده‌اند. «مِنْ جِنَّةٍ» چنانکه در آيه‌اى ديگر مى‌خوانيم: «کَذلِکَ ما أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قالُوا ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ» «1» «1». ذاريات، 52. جلد 3 - صفحه 234 5- در شيوه‌ى تبليغ و تربيت و مخاطب شناسى، براى تربيت غافلان بايد بيشتر نذير بود، نه بشير. «إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ» 6- براى مردم مغرور و خواب آلود، بايد صريح و آشکار حرف بزنيم. «مُبِينٌ»