1- نگاه انديشمندانه، عميق و متفکّرانه، ثمربخش و کارگشا مى‌باشد. (توجّه و انديشه درباره‌ى باطن هستى و شيوه‌ى ارتباط آن با آفريدگار، آدمى را به خداوند مرتبط مى‌سازد، چنانکه توحيد و نبوّت را بايد با عقل و فکر فهميد، نه از روى تقليد). «أَ وَ لَمْ يَتَفَکَّرُوا، أَ وَ لَمْ يَنْظُرُوا»
2- توحيد، سرچشمه و پشتوانه‌ى نبوّت است و دقّت در ملکوت هستى، روشن مى‌کند که اين نظام رها شده نيست. أَ وَ لَمْ يَنْظُرُوا ... فَبِأَيِّ حَدِيثٍ 3- بيشتر بدبختى‌ها به خاطر غفلت از ياد مرگ است. «عَسى أَنْ يَکُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ» (ياد مرگ، در کاستن از لجاجت، مؤثّر است و مردم را به استفاده از
جلد 3 - صفحه 235
فرصت و به ايمان آوردن پيش از فرا رسيدن مرگ، فرا مى‌خواند)
4- آفرينش هيچ ذرّه‌اى، بى‌هدف نيست. «مِنْ شَيْ‌ءٍ»
5- قرآن و آيات الهى، بهترين کتاب و سخن است و هيچ عذرى براى نپذيرفتن آنها نيست. «فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ»
6- کسى که به قرآن و معارف آن ايمان نياورد، ديگر به هيچ سخن هدايت‌بخشى ايمان نمى‌آورد. «فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ»