تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَتَّبِعُوکُمْ سَواءٌ عَلَيْکُمْ أَ دَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صامِتُونَ (193)
وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى: و اگر بخوانيد شما مسلمانان مشرکان را به هدايت و دين اسلام، لا يَتَّبِعُوکُمْ: پيروى و متابعت نکنند شما را از فرط لجاج، سَواءٌ عَلَيْکُمْ أَ دَعَوْتُمُوهُمْ: مساوى است براى شما اينکه: دعوت نمائيد ايشان را بدين حق، أَمْ أَنْتُمْ صامِتُونَ: با آنکه شما خاموش باشيد، فرقى ندارد به حال آنها. اين خطاب خاص است به قومى از کفار که مصر بر کفر، و عدم قبول ايمان بودند، مانند أبو جهل و تابعان او. يا عام است به تمام مشرکان.