تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) سوره الأعراف «7»: آيات 201 تا 203 إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَکَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ (201) وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الغَيِّ ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ (202) وَ إِذا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قالُوا لَوْ لا اجْتَبَيْتَها قُلْ إِنَّما أَتَّبِعُ ما يُوحى‌ إِلَيَّ مِنْ رَبِّي هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّکُمْ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (203) ترجمه‌ همانا آنانکه پرهيزکار شدند چون برسد آنانرا دور زننده از جنس شيطان متذکر شوند پس ناگهان ايشان بينايانند و برادرانشان ميکشانند آنها را در گمراهى پس کوتاهى نمى‌کنند و چون نياورى براى آنها آيتى را گويند چرا اختيار نکردى آنرا بگو جز اين نيست که پيروى مى‌کنم آنچه را وحى ميشود بسوى من از پروردگارم اين دليلهاى روشن است از پروردگار شما و هدايت و رحمت است براى گروهى که ايمان مى‌آورند. تفسير کسانيکه از خدا ميترسند و اهل تقوى و پرهيزکارى ميباشند چون اثرى از وسوسه شياطين که در اطراف بنى آدم گردش مى‌کنند براى فريب آنها در نفس خودشان مشاهده نمودند بياد اوامر و نواهى و مواعيد الهى مى‌آيند و مکائد شيطان و مواقع خطر خودشان را مى‌يابند و از آنها احتراز و از معاصى اجتناب مينمايند و در کافى و عياشى از امام صادق (ع) نقل نموده که آن بنده است که قصد معصيت مى‌کند پس متذکر ميشود و خوددارى مينمايد و در روايت ديگر است که پس بينا ميشود و نميکند و قمى ره فرموده که آنها کسانى هستند که وقتى شيطان آنها را بياد معصيت مى‌اندازد و وادار بآن مى‌کند نام خداوند را بزبان جارى مينمايند پس بصير ميشوند و برادران شياطين که اهل تقوى نيستند بلکه در خبث طينت با آنها شريکند لذا برادر آنها خوانده شده‌اند ميکشانند شياطين بوسوسه آنها را بوادى ضلالت و کوتاهى نمى‌کنند در اغواء آنها تا برسانندشان بهلاکت و اينها هم کوتاهى نمى‌کنند در متابعت آنها بر حسب اقتضاء سنخيّت و چون چندى ميگذرد و آيه نازل نمى‌شود با آنکه آيات منزله را تکذيب نمودند به پيغمبر (ص) ميگويند چرا از خود آيه انشاء نمينمائى مانند ساير خطباء بگو اى پيغمبر من از پيش خود چيزى نياوردم آنچه بمن وحى شده است ابلاغ نمودم اين قرآن و آيات آن دلائل و موجبات بصيرت است از جانب خدا و وسيله هدايت و رحمت است براى اهل ايمان بدرد شما نمى‌خورد.