کلمهى «مس»، به معناى اصابت و برخورد کردن همراه با لمس کردن است. «طائِفٌ»، به معنى طواف کننده است، گويا وسوسههاى شيطانى همچون طواف کنندهاى پيرامون فکر و روح انسان پيوسته گردش مىکند تا راهى براى نفوذ بيابد. «1»
شايد مراد از توجّه در اين آيه، تذکّر به شنوايى و بينايى خداوند است که در پايان آيهى قبل آمده بود، يعنى توجّه مىکنند که خدا کار آنها را مىبيند و حرفشان را مىشنود و اين توجّه به حضور خداوند، سبب ترک گناه مىشود. چنانکه امام صادق عليه السلام دربارهى اين آيه فرمود:
وسوسه گناه به سراغ بنده مىآيد، او به ياد خداوند مىافتد، متذکّر شده و انجام نمىدهد. «2»
«1». تفسير نمونه.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 3 - صفحه 253
در برخى روايات، ذکر «لااله الّا اللّه» براى دفع وسوسههاى شيطان توصيه شده است. «1»
وسوسهى شيطان، گاهى از دور است، «فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ» «2»، گاهى از طريق نفوذ در روح و جان، «فِي صُدُورِ النَّاسِ» «3»، گاهى با همنشينى، «فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ» «4»، گاهى هم از طريق رابطه و تماس. «مَسَّهُمْ»