تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الغَيِّ ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ (202) وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الغَيِ‌: و اخوان شياطينى که کافرانند و منهمکين در معاصى، مى‌کشند شياطين ايشان را در ضلالت و غوايت، به تزيين معاصى در نظر آنها، يعنى معاصى را در انظار آنها جلوه دهند به آرايش مختلفه، ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ‌: پس باز نايستند و قصور نکنند در اضلال ايشان و دست از اغواى آنها باز ندارند، يا به سبب شهوات نفسانى، و عاقبت هلاکت را به سوء اختيار خود فراهم نمايند. «1» بحار الانوار، جلد 95، صفحه 138، حديث 3. جلد 4 صفحه 277 ابن عباس گويد: لا يمسک الغاوى عنه الضّلال و المغوى عن الاضلال. باز ندارد غاوى از خود ضلالت را، و باز ندارد مغوى را از گمراه کردن، و حال آنکه بر عاقل واجب است هر گاه اقبال برغىّ نمايد، اينکه نگاهدارد خود را سريعا نه آنکه متمادى و منهمک در غى و ضلالت گردد، و لذا فرموده‌اند: رجوع به حق اولى است عقلا از انهماک در باطل.