1- پيامبران نيز بايد پيوسته به ياد خدا باشند، تا چه رسد به ديگران. «وَ اذْکُرْ رَبَّکَ»
2- قرآن، علاوه بر ذکر زبانى، ذکر قلبى و درونى را هم مى‌ستايد. «فِي نَفْسِکَ»
3- ياد خدا وقتى غفلت‌زدايى مى‌کند که بدون تظاهر و سر وصدا باشد، وگرنه خودش نوعى سرگرمى و غفلت مى‌شود. «تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ»
4- ربوبيّت خداوند دائمى است، پس سزاوار است که ياد او هم پيوسته باشد.
وَ اذْکُرْ رَبَّکَ ... بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ
5- آن ذکر و يادى بيمه کننده‌ى انسان است که عاشقانه و سوزناک و پيوسته و در هر صبح و شام باشد. تَضَرُّعاً ... بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ
6- در آغاز هر روز و هنگام شروع به کار و تصميم‌گيرى و در پايان هر روز و هنگام جمع‌بندى و نتيجه‌گيرى بايد به ياد خدا بود. «بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ»
7- آنان که هر صبح و شام، خدا را ياد نمى‌کنند، از غافلانند. وَ اذْکُرْ ... وَ لا تَکُنْ مِنَ الْغافِلِينَ