1- ايمان آنگاه کامل است که همراه با خوف الهى، توکّل، نماز وانفاق باشد. آرى، ايمان به شعار نيست، به عمل است. «أُولئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا»
2- رمز دريافت درجات الهى، نماز و انفاق است. يُقِيمُونَ ... يُنْفِقُونَ، لَهُمْ دَرَجاتٌ (يک عمر، براى گرفتن درجه دنيوى مى‌کوشيم، ولى از درجات الهى غافليم!)
3- درجاتى که خداوند عطا مى‌کند، براى بشر دنيوى ناشناخته و بسيار مهم است.
(کلمه‌ى «دَرَجاتٌ»، نکره آمده است)
4- چون ايمان مردم قابل کم و زياد شدن است، درجات الهى هم افزايش يا کاهش مى‌يابد. زادَتْهُمْ إِيماناً ... لَهُمْ دَرَجاتٌ
جلد 3 - صفحه 270
5- درجات الهى، منحصر در بهشت نيست، در همين دنيا و در برزخ هم وجود دارد. ( «عِنْدَ رَبِّهِمْ» مطلق آمده است)
6- حتّى مؤمنان حقيقى نيز در معرض لغزش بوده و نيازمند مغفرت الهى مى‌باشند. الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ ... مَغْفِرَةٌ
7- تنها ايمان حقيقى، زمينه‌ى رسيدن انسان به جايگاه ويژه و دريافت مغفرت و نعمت‌هاى ويژه‌ى خداوند است. الْمُؤْمِنُونَ ... عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَرِيمٌ