اين آيه، دعايى ديگر از حضرت ابراهيم عليه السلام را بازگو مى‌کند که بيانگر عظمت فوق‌العاده روح، و ترسيم کننده‌ى سوز و اخلاص درونى اوست. با آنکه خود در حال حيات و از پيامبران برجسته الهى است، براى نسل‌هاى آينده دعا مى‌کند که پروردگارا! در ميان مردم و ذريّه من، پيامبرى از خودشان مبعوث کن.
از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده است که فرمودند: «أنا دعوة ابى ابراهيم»، من نتيجه اجابت دعاى پدرم ابراهيم هستم که فرمود: «رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ» «1»
با آنکه در دعاى ابراهيم عليه السلام تعليم بر تزکيه مقدّم شده است، امّا خداوند در اجابت اين دعا، تزکيه را مقدّم داشته تا به ابراهيم هشدار دهد که تزکيه، با ارزش‌تر است و تعليم در مرتبه بعدى است. «يُزَکِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ» «2»*