در آيات قبل، گوشه‌هايى از اهداف و شخصيّت حضرت ابراهيم بيان گرديد. اين آيه با توجّه به تابناکى وپاکى چهره ابراهيم وآئين او مى‌پرسد، چه کسى جز افراد نادان وسفيه از ابراهيم واهداف او اعراض مى‌کند؟! آئين او به قدرى ارزش دارد که پيامبر صلى الله عليه و آله مفتخر است که راه او راه ابراهيم است. ابراهيم کسى است که در منطق، کافر را مبهوت مى‌کند: «فَبُهِتَ الَّذِي کَفَرَ» «1» و در شجاعت يک تنه همه بت‌ها را مى‌شکند: «فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً» «2» قرآن او را حليم معرّفى مى‌نمايد ودر صبر و توکّل نيز نمونه و سرآمد است تا آنجا که درون آتش افکنده مى‌شود بى‌آنکه واهمه‌اى داشته باشد. در سخاوت گوساله چاقى را براى مهمانان کباب مى‌کند. در تسليم، کودک و همسر خود را در بيابان بى آب و گياه مکه رها کرده و آنگاه که او به سن نوجوانى مى‌رسد، به امر خداوند کارد بر گلوى او مى‌گذارد. آرى، انسان تنها با فريب دادن خرد خويش مى‌تواند از اديان الهى گريزان باشد. «سَفِهَ نَفْسَهُ»
ابراهيم عليه السلام در دعايى از خداوند خواست که: «أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ» «3» خداوند دعاى او را استجابت کرده و مى‌فرمايد: ابراهيم در آخرت از صالحان است.
کسى که راه ابراهيم را که براى نسل بشر، مرکز امن، رهبر معصوم، رزق فراوان، توفيق اسلام و تسليم، قبول توبه و سعادت از خدا طلب مى‌کند، رها کرده و به دنبال ديگران برود، سفيه و نادانى بيش نيست!!
در فرهنگ قرآن، به افرادى که حقائق را ناديده انگاشته و کفران نعمت کنند، سفيه گفته مى‌شود. چنانکه به بنى‌اسرائيل به جهت بهانه‌هاى بى موردى که درباره‌ى تغيير قبله مى‌گرفتند، سفيه گفته شده است: «سَيَقُولُ السُّفَهاءُ» در ذيل آيه‌ى «وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَکُمُ» نيز از امام عليه السلام نقل شده است که فرمود: کسى که شراب بخورد، سفيه است.
«1». بقره، 258.
«2». انبياء، 58.
«3». شعراء، 83.
جلد 1 - صفحه 206
چنين شخصى به جاى نوشيدنى‌هاى مفيد و حلال، به سراغ آشاميدنى مضرّ و حرام مى‌رود. آرى، کسانى که راه حقّ را رها نموده و بى‌راهه مى‌روند، سفيه هستند و آن کس که در انتخاب رهبر و مکتب، قدم درست بردارد عاقل است. در حديث مى‌خوانيم: عقل همان چيزى است که به وسيله آن خدا عبادت شود وگرنه شيطنت است.