1- تخلّف از دين و دستورات الهى، مايهى بروز فتنه و نزول عذاب الهى است.
دَعاکُمْ لِما يُحْيِيکُمْ ... وَ اتَّقُوا فِتْنَةً ...
«1». آلعمران، 103.
«2». تفسير الميزان.
«3». تفسير نمونه.
«4». تفسير اثنىعشرى.
«5». نهجالبلاغه، حکمت 1.
«6». تفسير فرقان.
جلد 3 - صفحه 298
2- نه خود عامل فتنه شويم، نه با فتنهگران همصدا شويم و نه در برابرشان سکوت کنيم. «وَ اتَّقُوا فِتْنَةً»
3- افراد جامعهى ايمانى علاوه بر کارهاى خود، نسبت به کارهاى ديگران نيز بايد تعهّد داشته باشند. چون گاهى آثار کارهاى خلاف، دامنگير ديگران هم مىشود، همچون کسى که در کشتى، جايگاه خود را سوراخ کند. «وَ اتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْکُمْ خَاصَّةً»
4- توجّه به شدّت و سختى عذاب الهى، زمينهساز پرهيز از ظلم و گناه است. وَ اتَّقُوا فِتْنَةً ... أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ