1- يادآورى روزهاى ناتوانى و روزهاى يارى خداوند، مايه‌ى دور شدن از فتنه‌هاست. «وَ اتَّقُوا فِتْنَةً- وَ اذْکُرُوا»
2- در ابتدا تعداد مسلمانان، بسيار کم بود. (کلمه‌ى «قَلِيلٌ» به جاى «قَلِيلُونَ»، تأکيد بر کم بودن است)
3- مسلمانان در مکّه تا پيش از هجرت به مدينه، دائماً ترس و دلهره داشتند.
«تَخافُونَ» (فعل مضارع، نشانه‌ى استمرار است)
4- در راه حقّ، از کمى نفرات وناتوانى وآوارگى نهراسيم، «وَ اذْکُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ» که يارى خداوند حتمى است. فَآواکُمْ وَ أَيَّدَکُمْ ...
5- امنيّت «فَآواکُمْ»، توان رزمى و پيروزى «أَيَّدَکُمْ بِنَصْرِهِ» و بهبودى وضع اقتصادى «رَزَقَکُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ»، از نعمت‌هاى ويژه‌ى الهى است.
6- يادآورى روزهاى ضعف و مقايسه‌ى آن با روزهاى پيروزى، مايه‌ى شکرگزارى و عشق و توکّل به خداوند است. وَ اذْکُرُوا ... لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ
7- در سايه‌ى ايمان، خداوند به گروه اندکِ ضعيفِ هراسناک، عزّت و قدرت و مکنت مى‌بخشد. (کلّ آيه)
«1». تفسير اطيب‌البيان.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 300