تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ إِذْ قالُوا اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِيمٍ (32) ترجمه‌ و هنگاميکه گفتند خدايا اگر باشد اين آن حق از نزد تو پس بباران بر ما سنگها را از آسمان يا بياور ما را عذابى دردناک. تفسير بعضى گفته‌اند اين کلام هم از نضر ملعون است که از شدّت عناد و بغض براى اظهار جزم و اعتقاد کامل بباطل از او صادر شد و قمّى ره نسبت بابو جهل داده و در کافى نسبت بحارث بن عمرو قهرى داده و در مجمع نسبت بنعمان بن حارث داده و در آيه بعد شرح هر يک بيايد انشاء اللّه تعالى و محتمل است همه آنها گفته باشند چنانچه ظاهر لفظ جمع است اگر چه اکتفا ميشود در اسناد جمع بگفتن يکنفر از جانب همه با رضايت آنها و هذا اشاره است بآنچه پيغمبر (ص) آورده از جانب خدا و هو ضمير فصل است که براى تاکيد ميآورند و سرّ عدم اجابت نفرين آنها علاوه بر آنکه قصد انشاء نداشتند آيه بعد است.