تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ (130)
شأن نزول: عبد اللّه سلام، سلمه و مهاجر را به اسلام دعوت کرد و گفت: شما مى‌دانيد که صفت اين پيغمبر در تورات مسطور است، پس سلمه اسلام آورد، و مهاجر ابا نمود؛ آيه شريفه نازل شد:
وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ: (استفهام انکارى است) يعنى نيست هيچکس که اعراض کند و رو برگرداند از ملت ابراهيم که طريقه سعداء و ملت بيضا و شريعت غرا است، إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ: مگر کسى که سبک گرداند و خوار و بى‌مقدار سازد نفس خود را و بدين جهت خود را در وادى گمراهى انداخته و به هلاکت ابديه گرفتار شده. وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا: و هر آينه بتحقيق برگزيده‌ايم ابراهيم عليه السلام را در دنيا به کرم و فتوت، يا به شرف نبوت، يا به فرط طاعت و عبادت، يا به صفت خلت يا به عمارت يا به شرف نبوت، يا به فرط طاعت و عبادت، يا به صفت خلت يا به عمارت کعبه. وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ: و بدرستى که او در آخرت از جمله نيکان و شايستگان و فيروزى يافتگان است، و هر که در دنيا برگزيده و در آخرت از شايستگان باشد، البته عقل سليم حکم نمايد به اتباع او، و اعراض نکند از پيروى چنين شخصى مگر سفيه و کم عقل که خوار کرده نفس خود را و زبون ساخته روح خود را.