تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِکَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ يُزَکِّيهِمْ إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ (129)
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 258
تتمه دعاى حضرت ابراهيم و اسمعيل را فرمايد:
رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ: پروردگارا و برانگيز و مبعوث گردان در ميان امت، رَسُولًا مِنْهُمْ: پيغمبرى از ايشان تا ذريه مرا عزتى و شرفى باشد بدان پيغمبر.
حق تعالى دعاى او را اجابت فرمود، حضرت خاتم النبيين صلّى اللّه عليه و آله و سلم را مبعوث ساخت چه غير از آن حضرت پيغمبرى ديگر از ذريه حضرت ابراهيم عليه السلام و اسمعيل عليه السلام نبود، زيرا انبياى بنى اسرائيل از نسل اسحق بودند لذا حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرمود: کنت نبيّا و ادم بين الماء و الطّين و انا دعوة ابراهيم و بشرى عيسى و رؤيا امّى: يعنى من پيغمبر بودم و حال آنکه آدم ميان آب و خاک بود، و منم دعاى پدرم ابراهيم عليه السلام که از خدا درخواست نمود، و منم بشارت عيسى به آمدن من، چنانچه فرموده و مبشّرا برسول يأتى من بعدى اسمه احمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم و منم خواب مادرم در مکه که به خواب ديده بود نورى از او جدا شد که قصور شام به آن روشن گشت.
بعد صفت رسول را بيان فرمايد: يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِکَ: بخواند آن پيغمبر برايشان آيات تو را و تبليغ نمايد آنچه بر سبيل وحى به او نازل شود از دلايل توحيد و نبوت و معاد. وَ يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ: و تعليم دهد و بياموزد ايشان را کتاب قرآن، وَ الْحِکْمَةَ: و آن چيزى که به آن نفوس کامل شود از معارف و احکام حلال و حرام و امر و نهى و مواعظ و زواجر که سنت حاوى تمام آنست. وَ يُزَکِّيهِمْ: و پاکيزه گرداند ايشان را از شرک و معاصى به سبب شرايع، و تزکيه نمايد ايشان را از اخلاق رذيله و صفات ناشايسته. إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ: و بدرستى که توئى غالب که هرگز مغلوب نشوى از آنچه اراده کنى، پس بر اجابت دعا قادر هستى، عالم و دانا به حقايق اشياء که هر چه کنى بر وجه حکمت و مصلحت باشد.
تبصره: آيه شريفه دالّ است بر آنکه حضرت ابراهيم و اسمعيل عليه السلام دعا نمودند براى پيغمبر ما به جميع شرايط نبوت، زيرا اداى
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 259
رسالت در تحت تلاوت است، و بيان در تحت تعليم و سنت در تحت حکمت مندرج باشد، و دعا کردند براى امت مرحومه به لطفى که به سبب آن متمسک به کتاب و شريعت او شده از جمله ازکيا شوند.