تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ (130) ترجمه‌ و کيست که اعراض کند از کيش ابراهيم مگر آنکه خوار کند نفس خود را و هر آينه بتحقيق برگزيديم او را در دنيا و همانا او در آخرت از شايستگان است. تفسير استفهام ظاهرى و براى استبعاد و انکار است يعنى اعراض نميکند از ملت ابراهيم (ع) مگر کسيکه خود را خوار و ذليل و خفيف کرده باشد و در محاسن از حضرت سجاد (ع) روايت نموده که هيچکس بر ملت ابراهيم (ع) ثابت نيست مگر ما و شيعيان ما و ساير مردم برى هستند از آن و در کافى از حضرت صادق و امام کاظم عليهما السلام هم اين معنى روايت شده است و البته کسيکه برگزيده خداوند باشد در دنيا و از صلحا باشد در آخرت نبايد کسى از کيش او اعراض نمايد بلکه بايد متبوع و مقتداى خلق باشد و هر کس برى باشد از ملت او ناچار يا سفيه است يا خود را بسفاهت زده است.