1- لازمهى ايمان، ثابت قدمى است. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ... فَاثْبُتُوا
2- ما مأمور به ثبات قدم در جبههايم، «فَاثْبُتُوا» امّا همين پايدارى را هم بايد از خدا بخواهيم. «رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا» «2»
«1». بحار، ج 93، ص 163.
«2». بقره، 250.
جلد 3 - صفحه 329
3- فضاى جبههى مسلمانان بايد آکنده از ياد خدا باشد و هر چه مشکلات بيشتر باشد، نياز به ياد خدا بيشتر است. «وَ اذْکُرُوا اللَّهَ کَثِيراً»
4- يادى از خدا کافى نيست، بايد خدا را بسيار ياد کنيم. «وَ اذْکُرُوا اللَّهَ کَثِيراً» زيرا اگر در بحران جنگ و حوادث جبهه، ياد خدا زياد نباشد، امکان انحراف در هدف، عمل وشيوه بيشتر است.
5- در جبهه، بايد ياد خدا، جايگزين ياد زن، فرزند، مال و ... شود. «وَ اذْکُرُوا اللَّهَ» چنانکه امام سجاد عليه السلام در دعاى مرزداران مىفرمايد: خدايا! ياد مال و فرزندان و ... را از دل رزمندگان ببر و بهشت را جلوى چشمشان جلوه بده. «1»
6- پايدارى و ياد خدا، رمز پيروزى در نبرد و رستگارى جاويد است. فَاثْبُتُوا وَ اذْکُرُوا اللَّهَ ... لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ
7- ميدانهاى نبرد وجبههها، يکى از مراکز رستگارى است. «لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ»