نکته‌های تفسیر نور

به فرموده قرآن، ابليس از نژاد جنّ بود که در جمع فرشتگان عبادت مى‌کرد. «کانَ مِنَ الْجِنِّ» «1» سجده بر آدم چون به فرمان خدا بود، در واقع بندگى و عبوديت خداست. «2» زيرا عبادت واقعى، عملى است که خداوند بخواهد، نه آنکه طبق ميل ما باشد. ابليس حاضر بود قرن‌ها سجده کند، ولى به آدم سجده نکند. سجده براى آدم نه تنها به خاطر شخص او، بلکه به خاطر نسل و اولاد او نيز بوده است. چنانکه در جاى ديگر مى‌فرمايد: «خَلَقْناکُمْ ثُمَّ صَوَّرْناکُمْ ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ» «3» و امام سجاد عليه السلام مى‌فرمايد: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: سجده بر آدم به خاطر ذرّيه و نسل او بود. «4» سجده فرشتگان موقّتى بود، امّا نزول آنها بر مؤمنان و استغفارشان براى آنان دائمى است. «الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِکَةُ» «5» سجده‌ى بر آدم نه به خاطر جسم او، بلکه به خاطر روح الهى اوست. «فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ» «6» بى‌انصافى است که به فرمان خدا تمام فرشتگان بر انسان سجده کنند، ولى انسان براى خدا سجده نکند.