تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى لَکُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ (132)
بعد از آن وصيت حضرت ابراهيم عليه السلام به فرزندانش بيان مى‌فرمايد:
وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ: و وصيت نمود ابراهيم عليه السلام در حين
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 261
وفات پسران خود را، وَ يَعْقُوبُ: و يعقوب نيز وصيت کرد اولاد خود را به موافقت جد و پدر خود و مضمون وصيت هر دو اين بود: يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى: اى پسران من بدرستى که خدا اختيار فرمود، لَکُمُ الدِّينَ: براى شما دين مرضى و مشروع که امر شده به آن يعنى دين اسلام، فَلا تَمُوتُنَ:
پس بايد البته نميريد، إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ: مگر در حالى که شما مسلمان باشيد. فرزندان حضرت ابراهيم عليه السلام چهار نفر بودند: اسمعيل و اسحق و مدين و مدان. اسحق از ساره، و اسمعيل از هاجر، و باقى از مقطن کنعانيه. و نزد بعضى هشت نفر بوده‌اند و نزد جمعى چهارده نفر. و فرزندان يعقوب دوازده نفر بودند و حاصل آنکه اين دو پيغمبر اولادان خود را وصيت نمودند که البته البته بايد نميريد مگر آنکه مسلمان باشيد.
تبصره: ظاهر آيه شريفه نهى است از مردن بر خلاف دين اسلام، نه آنکه نهى از مردن باشد. و تغيير عبارت به جهت آنست که موت بر غير دين اسلام موتى است که هيچ چيز در آن نخواهد بود، و سزاوار آنست که چنين مرگى که فاقد سعادت است وارد نشود. اين وصيت عام است نسبت به تمام مکلفين که سعى و کوشش داشته باشند و ملازم احکام اسلامى بوده تا وقت موت مسلمان از دنيا روند.