1- پيامبر و رهبر حکومت اسلامى مأمور است تا با اسيران گفتگو کرده و آنان را ارشاد کند. يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ فِي أَيْدِيکُمْ ...
2- با اسيران چنان رفتار کنيد که زمينهى هدايت و ارشادشان فراهم شود. (بکار بردن کلمه «خير» و «مغفرت» براى شکست خوردگان، گوياى اين پيام است.)
3- تبليغ و ارشاد اسيران جنگى لازم است و از هر فرصتى بايد استفاده کرد. «قُلْ لِمَنْ فِي أَيْدِيکُمْ»
4- خير واقعى، اسلام و ايمان آوردن است. «إِنْ يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِکُمْ خَيْراً»
5- به مردم اميد بدهيد که با کمترين خير، مىتوانيد به سعادت برسيد. «إِنْ يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِکُمْ خَيْراً يُؤْتِکُمْ خَيْراً»
6- هدف از جنگ، هدايت مردم و شکست دادن طاغوت است، نه قتل، غارت، اسير و فديه گرفتن. «يُؤْتِکُمْ خَيْراً مِمَّا أُخِذَ مِنْکُمْ»
7- حتّى شرکت در جنگ بر ضد پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله، مانع توبه و برگشت و دريافت مغفرت الهى نيست. قُلْ لِمَنْ فِي أَيْدِيکُمْ ... يَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
جلد 3 - صفحه 360
8- پذيرش اسلام، موجب گذشت از خطاها وسبب دريافت لطف ورحمت الهى است. إِنْ يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِکُمْ خَيْراً ... يَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ