1- عمق کينه‌ى دشمن را هنگام قدرتش بايد شناسايى کرد، نه هنگام ضعف او.
«إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْکُمْ»
2- سکوت و ساده‌انديشى درباره‌ى دشمنى که اگر چيره شود مراعات هيچ مسأله‌اى را نمى‌کند، گناه است. «لا يَرْقُبُوا فِيکُمْ إِلًّا وَ لا ذِمَّةً»
«1». ميان مسلمانان صدر اسلام و مشرکان، قرابت و خويشاوندى وجود داشت.
جلد 3 - صفحه 383
3- مشرکان، نه مراعات مسائل عاطفى و همسايگى را مى‌کنند، نه به پيمان‌ها و تعهّدات احترام مى‌گذارند. «إِلًّا وَ لا ذِمَّةً»
4- ظاهرسازى و بازى‌هاى سياسى و تبليغاتى دشمنان، ما را فريب ندهد.
«يُرْضُونَکُمْ بِأَفْواهِهِمْ وَ تَأْبى قُلُوبُهُمْ»
5- پيمان شکنى، نفاق، تظاهر و سياست‌بازى، فسق است. «تَأْبى قُلُوبُهُمْ وَ أَکْثَرُهُمْ فاسِقُونَ»
6- اکثريّت مشرکان فاسقند، ولى افراد سالم هم ميانشان پيدا مى‌شود. «أَکْثَرُهُمْ فاسِقُونَ» (در نسبت‌دادن‌ها، انصاف داشته باشيم)