1- در شيوهى برخورد، مسألهى گام به گام و تدريج را مراعات کنيد. ابتدا عدم تعرّض، «فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ» سپس الفت و برادرى. «فَإِخْوانُکُمْ فِي الدِّينِ»
2- توبهى واقعى، همراه با عمل است. تابُوا وَ أَقامُوا ...
3- آنان که تارک نماز و زکاتند، برادران دينى ما نيستند. فَإِنْ ... أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ فَإِخْوانُکُمْ فِي الدِّينِ
4- شرط ورود به دايرهى اخوّت دينى، نماز و زکات است. أَقامُوا ... فَإِخْوانُکُمْ
5- اساس روابط وحبّ وبغض يک مسلمان، مکتب است. فَإِنْ تابُوا ... فَإِخْوانُکُمْ چنانکه در آيهى بعد آمده است: وَ إِنْ نَکَثُوا ... فَقاتِلُوا
6- با نادم وتوّاب، برخوردى برادرانه داشته باشيد. فَإِنْ تابُوا ... فَإِخْوانُکُمْ
7- هدف جنگهاى اسلامى، بازگرداندن مشرکان به توحيد است. فَإِنْ تابُوا ... فَإِخْوانُکُمْ
8- آنان که تا ديروز، واجب القتل بودند، در سايهى توبه و نماز و زکات، حقوق اجتماعى برابر با مسلمانان مىيابند و جنگ با آنان حرام مىشود. «فَإِخْوانُکُمْ فِي الدِّينِ»
9- علم و دانش، زمينهى انديشه وتفکّر در آيات الهى است. «لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 386