اين آيه به مسلمانان دستور مى‌دهد که به مخالفان خود بگويند: ما به خدا و همه پيامبران بر حقّ وآنچه از جانب خدا نازل شده است ايمان داريم وخود محورى‌ها و يا تعصّبات نژادى، باعث نمى‌شود که ما برخى از آنها را بپذيريم و بعضى ديگر را نفى کنيم. ما به همه انبياى الهى، چه آنهايى که قبل از ابراهيم عليه السلام آمده‌اند، همانند آدم، شيث، نوح، هود، صالح و چه آنهايى که بعد از ابراهيم بودند همانند سليمان، يحيى و زکريا، ايمان داريم و هر پيامبرى که دليل روشن و معجزه داشته باشد به حکم عقل او را مى‌پذيريم.
«اسباط» جمع «سبط» به معناى نواده است و مراد از آن دوازده تيره و قبيله بنى‌اسرائيل مى‌باشد که از دوازده فرزند يعقوب به وجود آمده ودر ميان آنان پيامبرانى وجود داشته است.
جمله «وَ ما أُوتِيَ مُوسى وَ عِيسى» يعنى هرچه به آن دو پيامبر نازل شده قبول داريم، نه هر آنچه نزد شماست و لذا نفرمود: «و ما اوتيتم». بنابراين اگر در برابر دعوت شما که مى‌گوييد:
«کُونُوا هُوداً أَوْ نَصارى» و راه نجات را در مسيحى يا يهودى بودن مى‌دانيد، مى‌ايستيم به دليل وجود انحراف و خرافاتى است که در دين خدا ايجاد کرده‌ايد وگرنه ما تورات و انجيل واقعى را که در آنها بشارت ظهور و بعثت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آمده است قبول داريم.