پیام‌های تفسیر نور

1- خداوند، خود به مؤمنان مهاجر و مجاهد، مژده‌ى بهشت داده است. «1» «يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ» 2- نشانه‌ى جامعيّت يک مکتب آن است که علاوه بر هماهنگى با فطرت، به پيروان خود اميد دهد. «يُبَشِّرُهُمْ» 3- بشارت و پاداش، از شئون ربوبيّت است. «يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ» 4- برخوردارى از رحمت و رضوان بهشت، نمودى از فوز و رستگارى است. الْفائِزُونَ يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ‌ ... رحمت و رضاى خدا، بر نعمت‌هاى مادّى مقدّم است. «بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ وَ جَنَّاتٍ» (نام رحمت و رضوان قبل از بهشت آمده است) 6- باغهاى بهشت، پر نعمت است. «2» «نَعِيمٌ» 7- اگر به خاطر خدا از نعمت‌هاى فانى بگذريم، به نعمت‌هاى ابدى مى‌رسيم. «نَعِيمٌ مُقِيمٌ» 8- فنا و زوال، بزرگ‌ترين آفتِ نعمت‌هاى دنيوى است که در قيامت اين آفت نيست. «مُقِيمٌ‌، خالِدِينَ‌، أَبَداً» 9- پاداش بزرگ، تنها در انحصار اوست، پاداشهاى ديگران از هر کس و هرچه که باشد، کوچک است. «عِنْدَهُ» قبل از «أَجْرٌ عَظِيمٌ» نشانه‌ى انحصار است. 10- خداوندى که به همه‌ى دنيا «قَلِيلٌ» مى‌گويد، به پاداش مجاهدان، «عَظِيمٌ» «1». در آيات ديگر، بشارت‌هاى ديگرى نيز آمده است، همچون: «سقاهم ربّهم» (انسان، 21) و «صلواتٌ من ربّهم» بقره، 157. «2». به گفته‌ى مفردات «نعيم» به معناى نعمت فراوان است. جلد 3 - صفحه 397 مى‌گويد.