در آيات قبل، سخن از پليد بودن مشرکان و نبرد با آنان بود، در اين آيه شيوه‌ى برخورد با اهل کتاب را بيان مى‌کند که يکى از دو راه در پيش آنان است: جنگ، يا پرداختِ جزيه.
همان‌گونه که مسلمانان با پرداخت خمس و زکات، به دولت اسلامى کمک مى‌کنند و از مزاياى امنيّت و خدمات بهره‌مند مى‌شوند، اهل کتاب نيز با پرداخت مبلغى به نام جِزيه، بودجه‌اى را که صرف آنها مى‌شود، تا حدّى تأمين مى‌کنند.
جلد 3 - صفحه 405
مقدار جزيه را نيز رهبر مسلمانان تعيين مى‌کند. البتّه بايد به اندازه‌اى باشد که پرداخت آن براى اهل کتاب سنگين باشد. «وَ هُمْ صاغِرُونَ»
امام صادق عليه السلام فرمود: اگر مقدار جزيه کم باشد، در پرداخت تفاوتى در روحيّه‌ى آنان حاصل نشده و احساس حقارت نمى‌کنند. «1»
با اينکه اهل کتاب، به خدا و قيامت ايمان دارند، ولى در آيه آنان را نسبت به خدا و قيامت بى‌ايمان معرّفى کرده است، زيرا قرآن، کسانى را که به بخشى از معارف ايمان دارند و بخشى را منکرند، کافر مى‌داند. «2» به علاوه اگر ايمان به مبدأ و معاد آميخته به خرافات باشد، به منزله‌ى کفر است. «3»