«عُزَيْرٌ»، عربى شده‌ى «عَزراء» است، مثل «عِيسَى» که عربىِ «يَسوع» و «يحيى» که معرّبِ «يوحَنّا» است.
عُزير يکى از علماى بزرگ يهود بود که لقب «مُنجىِ يهود» يافت. زيرا پس از واقعه‌ى قتل عام مردم به دست بخت‌النصر و خرابى معبدها و سوزاندن تورات و اسارت زنان و فتح بابل توسّط کورش، عُزير نزد کورش آمد و از او خواست که به يهوديان سروسامانى بخشد.
اين آيه، به گونه‌اى توضيح و دليل آيه‌ى قبل است که فرمود: اهل کتاب به خدا و قيامت ايمان ندارند.
محقّقان معتقدند بسيارى از معارف تورات و انجيل، با خرافات بودائيان و برهمائيان و يونانيان آميخته شده است، حتّى بسيارى از داستان‌هاى انجيل، عيناً در مذهب بودا و برهمايى ديده مى‌شود.
البتّه يهوديان امروز، عُزير را فرزند خدا نمى‌دانند، ولى در زمان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، چنين عقيده‌اى داشته و در مقابل سؤال پيامبر که «با اينکه مقام موسى بالاتر است، چرا او را فرزند خدا نمى‌دانيد؟» جوابى نداشتند. «1»
«1». تفسير نمونه.
جلد 3 - صفحه 407