«احبار»، جمع «حِبر»، به معناى دانشمند و «رهبان»، جمع «راهب»، به معناى تارکِ دنيا و دِيرنشين است. آنان با همه‌ى قداستشان بنده‌ى خدايند، نه معبود.
اطاعت بى‌قيد و شرط از احبار و راهبان، نوعى پرستش آنان است و امام صادق عليه السلام فرمود:
«مَن اطاعَ رجلًا فى معصية اللَّهِ فقد عَبَدَه» هر کس در راه معصيت خدا، از ديگرى پيروى کند،
جلد 3 - صفحه 408
او را پرستش نموده است. «1»
امام صادق عليه السلام فرمود: اهل کتاب براى علماى خود، نماز و روزه انجام نمى‌دادند، بلکه علماى آنان حرام‌هايى را حلال و حلال‌هايى را حرام کرده بودند و مردم از آنان پيروى مى‌کردند. «2»
در قيامت، مشرکان از اينکه خدا را با شرکاى ديگر برابر پنداشته‌اند، حسرت مى‌خورند و مى‌گويند: «تَاللَّهِ إِنْ کُنَّا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ إِذْ نُسَوِّيکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ» «3»