«نَسيى‌ء» و «نِسيه» از يک ريشه است. نسيه کردن، يعنى گرفتن جنس و پرداخت پول را به تأخير انداختن و جابه‌جا کردن روزهايى را که جنگ در آن حرام است، نسيى‌ء گفته‌اند.
کافران گاهى روشنفکر شده، در قانون الهى دست مى‌بردند و در گرماگرم جنگ، چون به ماههاى حرام برمى‌خوردند، براى آنکه جنگ را متوقّف نکنند مى‌گفتند: ادامه مى‌دهيم و به جاى اين ماه، در ماه ديگرى آتش بس اعلام مى‌کنيم. «1»