انسان در زندگى خويش بايد رنگى را بپذيرد، امّا در ميان همه رنگ‌ها، رنگ خدايى بهتر است. ناگفته پيداست که تا رنگ نژاد وقبيله وهوسها را کنار نگذاريم، رنگ وحدت و برادرى و تسليم امر خدا بودن را نخواهيم گرفت. همه‌ى رنگ‌ها به مرور زمان کم رنگ وبى‌رنگ مى‌شود. امّا رنگ خدايى هميشگى و پايدار است. «کُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ» «1» و چه رنگى بهتر از رنگ خدا که او را عبادت و بندگى مى‌کنيم. بگذريم که يهود، کودکان خود را با آبى مخصوص شستشو داده و بدينوسيله به او رنگ مذهبى مى‌دهند.
بهترين رنگ آن است که صفا و بقا داشته و چشم اولياى خدارا به خود جلب کند. همرنگ با فطرت و منطق بوده، مشترى آن خدا، و بهاى آن بهشت باشد. همه‌ى رنگ‌ها پاک مى‌شوند، قبيله، نژاد و نسب، دير يا زود از بين مى‌روند، ولى آنچه ابدى و باقى است همان رنگ و صبغه‌ى الهى يعنى اخلاص وايمان است.
در حديث آمده است: شخصى در ديوار خانه‌ى خود سوراخى ايجاد مى‌کرد، امام صادق عليه السلام پرسيد: چرا اينکار را انجام مى‌دهى؟! جواب داد: تا دود اجاق منزل بيرون رود. امام فرمود:
مى‌توانى اين منظور را داشته باشى که روزنه‌ى ورود روشنايى قرار دهى تا اوقات نماز را بشناسى. يعنى اگر بناست در ديوار روزنه‌اى ايجاد شود، چرا تنها براى بيرون کردن دود باشد؟ چرا براى ورود نور نباشد؟ «2» بله مى‌توان به هر کارى، رنگ خدايى داد. راه خدا، يکى است؛ اگر رنگ خدايى نباشد، رنگ‌هاى ديگر، انسان را گيج و متحيّر مى‌کند و همرنگ شدن با جماعتى که اکثر آنها دچار انحرافند، خود مايه‌ى رسوايى و خوارى در قيامت است.
«1». قصص، 88.
«2». آيةاللَّه جوادى، تفسير موضوعى، ج 5، ص 132.
جلد 1 - صفحه 214