«خوض» در زبان عربى به معناى، پانهادن در گِل است و در قرآن به ورود در کارهاى ناپسند گفته مىشود.
آيه، مربوط به جنگ تبوک است که منافقان قصد کشتن پيامبر را در بازگشت داشتند. يکى از آنان گفته بود: اگر توطئه فاش شد، چه کنيم؟ ديگرى گفت: مىگوييم مزاح و شوخى بود.
در واقع عذرى بدتر از گناه آوردند. «1»
«1». تفسير مجمعالبيان.
جلد 3 - صفحه 456