نکته‌های تفسیر نور

مسلمان فقيرى از مدينه، (ثَعلبةبن حاطب) از پيامبر صلى الله عليه و آله درخواست کرد تا دعا کند خداوند او را ثروتمند کند. حضرت فرمود: مال اندکى که شکرش را ادا کنى بهتر از مال زيادى است که از عهده‌ى شکرش برنيايى. ثعلبه گفت: اگر خدا عطا کند، همه‌ى حقوق واجب آن را خواهم داد. به دعاى آن حضرت، ثروتش افزون شد تا آنجا که ديگر نتوانست در نمازجمعه و جماعت شرکت کند. وقتى مأمورِ گرفتن زکات نزد او رفت، به او گفت: ما مسلمان شديم که جزيه ندهيم! «1» فخر رازى مى‌گويد: ثعلبه از کار خود پشيمان شد وزکات خود را نزد پيامبر آورد، ولى آن حضرت نپذيرفت. آرى، انسان نمى‌داند صلاح و خيرش در چيست، لذا گاهى با اصرار، چيزى را مى‌خواهد که به زيان اوست، پس بايد به داده‌هاى خدا قانع بود. شبيه اين آيه در عمل نکردن به پيمان با خدا، در سوره‌ى اعراف آمده است: «دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرِينَ. فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَکاءَ» «2» زن و شوهرى عهد کردند که اگر خداوند فرزند شايسته‌اى به آنان بدهد، شکرگزار او باشند، امّا چون صاحبِ فرزند صالحى شدند، براى خدا شريک قائل شده و پيمان را از ياد بردند. «1». تفسير نورالثقلين. «2». اعراف، 189- 190. جلد 3 - صفحه 470