1- افرادى که هر روز دنبال بهانه‌اى هستند تا از پذيرش حقّ طفره روند، سفيه هستند. «1» «سَيَقُولُ السُّفَهاءُ»
2- کسى که دست خدا را در وضع يا تغيير احکام بسته بداند، سفيه و سبک مغز است. اعتراض به خداى حکيم ودانا، نشانه‌ى سفاهت است. «سَيَقُولُ السُّفَهاءُ»
3- مسلمانان بايد توطئه‌ها وشايعات وسؤالات بهانه‌جويانه‌ى دشمن را پيش‌بينى کرده وبا پاسخ به آنها، از نفوذ وگسترش آن پيشگيرى نمايند. «سَيَقُولُ ... قُلْ»
4- اصل سؤال کردن مورد انتقاد نيست، روحيّه سؤال کننده مورد انتقاد است که از روى اعتراض و اشکال‌تراشى مى‌پرسد. «ما وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ»
5- قداست و کرامت مکان‌ها و زمان‌ها، وابسته به عنايت پروردگار است، نه چيز ديگر. «لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ»
6- تغيير قبله، يکى از نشانه‌هاى پيامبر اسلام در کتب آسمانى بود، لذا براى بعضى وسيله‌ى هدايت شد. «يَهْدِي مَنْ يَشاءُ»
«1». همانگونه که در روايات به کسى که آخرت خويش را فداى دنيا کند مجنون، و به پيروان رهبر فاسد فقير، و آن کس که دين خود را از دست بدهد، غارت زده گفته شده است.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 219