تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَحْلِفُونَ لَکُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يَرْضى عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ (96)
يَحْلِفُونَ لَکُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ: قسم مى‌خورند براى شما تا به سبب آن خشنود شويد از ايشان و از تعرض باز ايستيد. مروى است «1» که از منافقين قسم خوردند که در هيچ سفرى از آن حضرت تخلف نکنند. حق تعالى فرمود: سوگند آنان براى طلب رضاى شما است نه براى خشنودى حق تعالى. فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ: پس اگر خشنود شويد اى مؤمنان از ايشان و ترک اعراض نموده، با آنها مخالطه و مجالست و مصاحبت کنيد، فَإِنَّ اللَّهَ لا يَرْضى عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ: پس بتحقيق خداى متعال خشنود نمى‌شود از گروهى که خارج
«1» منهج ج 4 ص 315.
ج5، ص 181
شوند به سوء اختيار از ايمان به کفر، و از طاعت به معصيت، يعنى رضاى شما مستلزم رضاى الهى نشود، و رضاى شما با غضب سبحانى فايده‌اى نخواهد داشت. مراد آيه شريفه نهى مؤمنان است که از ترضيه منافقان خشنود نشوند و به عذرهاى آنها مغرور نگردند.
تبصره- طبرسى (رحمه الله) در مجمع «1» فرمايد: آيه شريفه دلالت دارد بر اينکه هر که طلب کند به فعل خود رضاى مردم را و طلب ننمايد رضاى الهى را، خداى تعالى جزاى او را سخط مردم قرار دهد، چنانچه حديث نبوى صلّى اللّه عليه و آله است: قال صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: من التمس رضاء اللّه بسخط النّاس رضى اللّه عنه و ارضى عنه النّاس و من التمس رضاء النّاس بسخط اللّه سخط اللّه عليه و اسخط عليه النّاس. «2» فرمود: هر که طلب کند رضاى الهى را به غضب مردم، يعنى کارى کند که رضاى خدا باشد لکن مردم راضى به آن نباشند، حق تعالى از او راضى و مردم را هم از او راضى فرمايد؛ و هرکه طلب کند خشنودى مردم را به غضب الهى، يعنى کارى نمايد که رضاى مردم در آن لکن خداى تعالى راضى نباشد، حق تعالى غضب فرمايد بر او و مردم را نيز ناراضى گرداند از او.