1- يکى از وظايف حاکم اسلامى، گرفتن زکات از مردم است. «خُذْ»
2- اسلام، مالکيّت خصوصى را مى‌پذيرد. «أَمْوالِهِمْ»
3- زکات، بخش کوچکى از سرمايه‌ى شماست، با دلگرمى آن را پرداخت کنيد.
«مِنْ أَمْوالِهِمْ»
4- پرداخت زکات، نشانه‌ى صداقت انسان در ادّعاى ايمان است. «صَدَقَةً»
5- زکات، عامل پاکى روح از بخل، دنيا پرستى و مال دوستى است. «تُطَهِّرُهُمْ»
6- زکات، موجب رشد فضايل اخلاقى در فرد و جامعه است. «تُزَکِّيهِمْ»
7- رسول اکرم صلى الله عليه و آله به مردم عادّى درود و صلوات مى‌فرستد. زيرا بها دادن به مردم، تشويق آنان به نيکى‌ها و شخصيّت بخشيدن به آنان است. «صَلِّ عَلَيْهِمْ»
8- رابطه‌ى ماليات‌دهنده وماليات‌گيرنده بايد عاطفى ومعنوى باشد. «خُذْ، صَلِّ»
9- دعاى پيامبر در حقّ مردم مستجاب است. «صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَکَ سَکَنٌ لَهُمْ»
10- نگوييم زکات دادن وظيفه‌اش بوده، ما هم تشکّر کنيم. «خُذْ، صَلِّ عَلَيْهِمْ»
11- تشويق‌ها لازم نيست، هميشه مادّى باشد، گاهى تشويق معنوى کارسازتر است. «إِنَّ صَلاتَکَ سَکَنٌ لَهُمْ»
«1». بقره، 157.
جلد 3 - صفحه 498
12- تشويق، سنگينى تکليف را سبک مى‌کند. «سَکَنٌ لَهُمْ»
13- سرچشمه‌ى دستورات و تکاليف، علم الهى است. «وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ»