1- انسان در عمل آزاد است، نه مجبور. «اعْمَلُوا»
2- توجّه به اينکه اعمال ما زير نظر خداست، مانع گناه است. «فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ»
3- هر چه بيننده‌ى اعمال بيشتر باشد، شرم وحياى انسان از خلافکارى بيشتر است، به خصوص اگر بيننده، خدا و پيامبر و مؤمنان باشند. «فَسَيَرَى اللَّهُ، وَ رَسُولُهُ، وَ الْمُؤْمِنُونَ»
4- عمل معيار سنجش است، آنچه در دنيا بر اولياى خدا عرضه مى‌شود عمل است، آنچه هم در قيامت مورد حساب قرار مى‌گيرد، عمل است. «اعْمَلُوا، فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ، فَيُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»
5- اعمال انسان حقايقى دارد که در قيامت براى او روشن خواهد شد. «فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ، فَيُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»