اين آيه حاکى از آن است که پيامبر صلى الله عليه و آله منتظر و مشتاق نزول وحى در جهت تغيير قبله بود واين تغيير قبله از بيت‌المقدّس به کعبه، وعده‌ى خداوند به پيامبرش بوده است، ولى آن حضرت در موقع دعا، بى‌آنکه چيزى بگويد، به سوى آسمان نگاه مى‌کرد تا اينکه آيه نازل شد و دستور داد که رسول اکرم صلى الله عليه و آله و همه‌ى مسلمانان در موقع عبادت، روبه سوى مسجدالحرام وکعبه نمايند. اهل کتاب و يهود با آنکه حقّانيّت اين تغيير را مى‌دانستند وقبلًا
جلد 1 - صفحه 223
در کتاب‌هايشان خوانده بودند که پيامبر اسلام به سوى دو قبله نماز مى‌گزارد، امّا اين حقيقت را کتمان نموده و يا با القاى شبهات و سؤالات، نقش تخريبى ايفا مى‌کردند و خداوند با جمله‌ى «وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ» آنان را تهديد مى‌نمايد. «1»
رضايت رسول اکرم صلى الله عليه و آله از قبله بودن کعبه، دلائلى داشت از جمله:
الف: کعبه، قبله‌ى ابراهيم عليه السلام بود.
ب: از زخم زبان، تحقير و استهزاى يهود آسوده مى‌شد.
ج: استقلال مسلمانان به اثبات مى‌رسيد.
د: به اوّلين پايگاه توحيد يعنى کعبه، توجّه مى‌شد.
چون مسئله‌ى تغيير قبله يک حادثه‌ى مهمّى بود، لذا در آيه، دوبار در مورد توجّه به کعبه، فرمان داده شده است: يک‌بار خطاب به پيامبر با لفظ؛ «وَجْهِکَ» و يک‌بار خطاب به مسلمانان با کلمه؛ «وُجُوهَکُمْ»