در آيه‌ى قبل، سخن از اين بود که پيامبر و مؤمنان حقّ دعا کردن براى مشرکان را ندارند، هرچند از خويشاوندانشان باشند. اين آيه، پاسخ شبهه‌اى را مى‌دهد که پس چرا حضرت ابراهيم، به عموى مشرک خود دعا کرد و به او وعده‌ى استغفار داد؛ «سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ رَبِّي» «1»، اين آيه مى‌فرمايد، وعده‌ى ابراهيم به اميد هدايت او بود. امّا چون عمو در حال شرک مرد، ابراهيم هم استغفار را رها کرد.
سؤال: چرا حضرت ابراهيم پس از مرگ عمو هم براى او دعا مى‌کرد؟ «ربّنا اغفر لى ولوالدىّ»؟ «2»
پاسخ: والد به پدر واقعى گفته مى‌شود، ولى اب، به پدر، معلّم، عمو، پدر زن، و جدّ هم گفته مى‌شود. دعاى ابراهيم براى پدر واقعى‌اش بوده، نه عموى مشرکش.
قرآن در يازده آيه، از عموى ابراهيم تعبير به «أب» کرده است، تا بفهماند ابراهيم عليه السلام تحت سرپرستى چه کسى بوده، ولى تحت تأثير قرار نگرفته است.
امام صادق عليه السلام فرمود: ابراهيم عليه السلام اهل دعا وگريه‌هاى بسيار و «اواه» بود. «3»