خداوند جز بر پيامبر اسلام، بر هيچ يک از پيامبران دو نام از نام‌هاى خويش را اطلاق نکرده است. «رَؤُفٌ، رَحِيمٌ»
توجّه به صفات رهبران آسمانى که در اين آيه مطرح است و مقايسه‌ى آنها با صفات ديگر رهبرانِ بشرى، لطف خدا را به بشر و لزوم اطاعت مطلق از اين گونه رهبران را نشان مى‌دهد.