نکته‌های تفسیر نور

در قرآن چندين مرتبه اين واقعيّت بازگو شده است که اهل کتاب، به خاطر بشارت تورات و جلد 1 - صفحه 226 انجيل به ظهور و بعثت پيامبر اسلام، در انتظار او بودند و ويژگى‌هاى پيامبر چنان به آنها توضيح داده شده بود که همچون فرزندان خويش به او شناخت پيدا کرده بودند. ولى با اين همه، گروهى از آنان حقيقت را کتمان مى‌کردند. قرآن در جاى ديگر مى‌فرمايد: آنها نه تنها از پيامبر، بلکه از جامعه‌اى که او تشکيل مى‌دهد و يارانش نيز خبر داشتند: «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُکَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِکَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ مَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ» «1» محمّد فرستاده خداست و کسانى که با او هستند، در برابر کفّار سرسخت و شديد، و در ميان خود مهربانند. پيوسته آنان را در حال رکوع و سجود مى‌بينى، آنها همواره فضل خدا و رضاى او را مى‌طلبند. نشانه‌ى آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است، اين توصيف آنها در تورات و انجيل است. قرآن براى شناخت دقيق اهل کتاب از پيامبر، آنرا به شناخت پدر از پسر تشبيه مى‌کند که روشن‌ترين شناخت‌هاست. زيرا: از ابتداى تولّد و حتّى قبل از آن شکل مى‌گيرد. شناختِ چيزى است که انتظار بهمراه دارد. شناختى است که در آن شکّ راه ندارد. کتمان علم، بزرگترين گناه است. قرآن درباره‌ى کتمان کنندگان مى‌فرمايد: «يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ» «2» خداوند وتمام فرشتگان و انس وجنّ وهر با شعورى، براى هميشه آنان را لعنت ونفرين مى‌کنند. آرى، کتمان حقّ، همچون کتمان فرزند خويش است و چه ناجوانمردانه است که پدرى به خاطر لذّت‌هاى دنيوى، کودک خود را منکر شود!