1- قرآن، مقام والايى دارد. «تِلْکَ» اشاره به دور است.
2- قرآن، کتاب حکيم است؛ هم حَکَم و داور است، هم داراى مطالب حکيمانه است و هم محتواى محکمى دارد. (تاريخ و گذشت زمان و دشمن، خللى در قرآن وارد نمىکند) «الْکِتابِ الْحَکِيمِ»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 535