1- ريشه‌ى کفر، غالباً استبعاد و تعجّب از وحى است. «عَجَباً أَنْ أَوْحَيْنا»
2- لياقت‌هاى معنوى افراد، در ظاهر ديده نمى‌شود. اگر کسى مورد لطف خاص خدا قرار گرفت، او را تحمّل کنيم. «رَجُلٍ مِنْهُمْ»
3- پيامبران به خاطر الگو بودنشان بايد از مردم ودرد آشنا باشند. «مِنْهُمْ»
4- وظيفه‌ى پيامبران، بشارت و انذار است. «أَنْذِرِ، بَشِّرِ»
5- هر آنچه نمى‌فهميم، آن را رد نکنيم. زيرا که انکار و تهمت زدن، شيوه‌ى کفّار است. «قالَ الْکافِرُونَ إِنَّ هذا لَساحِرٌ مُبِينٌ»
6- ايمان، زمينه‌ى قدم صدق وجايگاه ويژه نزد خداوند است. «بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ»