در قرآن، براى خورشيد کلماتى همچون «سراج» و «ضِياءً» به کار رفته که به معناى نور شديد و قوى است، و در مورد ماه، کلمات «نور» و «منير»، که نور ضعيف را هم شامل
جلد 3 - صفحه 540
مىشود آمده است.
البتّه اگر «ضِياءً» را جمع «ضوء» بگيريم، ممکن است اشاره به اين باشد که خورشيد داراى نورهاى گوناگونى است. «1»
مراد از «تفصيل آيات»، شايد گسترش در خلقت باشد، يعنى دست خدا در آفرينش هستى باز است و گسترش خلقت براى اهل فهم، روشن است. «2»
همان گونه که خداوند حکيم براى شمارش سال، در آسمانها نشانهگذارى کرده است، براى هدايت مردم نيز در زمين رسولان و هاديانى قرار داده است، زيرا نياز بشر به ارشاد، مهمتر از نياز او به تعداد سالهاست. «3»