تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى‌ ضُرٍّ مَسَّهُ کَذلِکَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ «12» وهنگامى که ضررى به انسان برسد، در حالى که به پهلو خوابيده يا نشسته و يا ايستاده است، ما را مى‌خواند، ولى چون ضرر را از او برطرف ساختيم، چنان به راه خود مى‌رود که گويى هرگز ما را براى گرفتارى که به وى رسيده بود، نخوانده است! اين‌گونه براى اسرافکاران، عملکردشان زيبا جلوه مى‌کند.