1- ظلم وستم، زمينهساز سقوط ملّتهاست. أَهْلَکْنَا الْقُرُونَ ... لَمَّا ظَلَمُوا
2- عقاب و قهر الهى، بعد از اتمام حجّت است. «أَهْلَکْنَا وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ»
3- هلاکت، براى ستمگرانى است که اميدى به ايمان و اصلاحشان نيست. «وَ ما کانُوا لِيُؤْمِنُوا»
4- در کنار تاريخ بايد فلسفهى تاريخ نيز بيان شود تا مايهى عبرت باشد. «1»
أَهْلَکْنَا الْقُرُونَ ... کَذلِکَ نَجْزِي
5- سنّتهاى الهى، همگانى و هميشگى است. «کَذلِکَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ»
«1». هلاک اقوام گذشته، تاريخ است و رمز هلاک که ستم و جُرم است، فلسفه تاريخ.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 549