پیام‌های تفسیر نور

1- ايمان به خداوند، در عمق روح انسان عجين شده و حوادث تلخ، عامل بيدارى اين وجدان وفطرت خداجوى اوست. «مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا» 2- آنان که دعا و نيايش موسمى دارند، مورد انتقاد و کارشان بى‌ارزش است. «مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا» 3- دعا در هر حال جايز است؛ ايستاده، نشسته يا خوابيده. «لِجَنْبِهِ‌، قاعِداً، قائِماً» 4- نيايش خالصانه، سبب رفع گرفتارى است. دَعانا ... کَشَفْنا 5- رفاه، زمينه‌ى غفلت است. «فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ يَدْعُنا» 6- انسان، ناسپاس است. «مَرَّ کَأَنْ لَمْ يَدْعُنا» جلد 3 - صفحه 548 7- آنان که خدا را فراموش کنند، زندگى مادّى در نظرشان زيبا جلوه مى‌کند. «زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ» 8- فراموش کردن الطاف خداوند، نوعى اسراف است. مَرَّ ... لِلْمُسْرِفِينَ‌ 9- هر کس در رفاه، غافل و در گرفتارى دعا کند، مسرف است. مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا ... فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ ... زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ‌ 10- مرفّهان، از خودراضى‌اند. «زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ»