1- دانستن کافى نيست، تذکّر وتوجّه به دانستهها و باورها مهّم است. «أَلا»
2- چون مالک همهى هستى خداست، کفّار از خود چيزى ندارند که براى نجات خويش فديه بدهند. (با توجّه به آيه قبل)
«1». تفسير صافى.
«2». تفسير مجمعالبيان.
جلد 3 - صفحه 586
3- مالکيّت او بر هستى، نشانهى توانمندى او بر تحقّق وعدههاست. لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ ... إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌ
4- همان کسى که هستى از اوست، مىتواند زنده کند و بميراند. لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ ... يُحيِي وَ يُمِيتُ
5- حيات و مرگ و سرانجام کار همه به دست خدا و به سوى اوست. «يُحيِي وَ يُمِيتُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»