پیام‌های تفسیر نور

1- قانون اصلى و کلّى در خوردنى‌ها حلال بودن است، مگر آنکه حرمت آن از طريق وحى ثابت شود. «ما أَنْزَلَ اللَّهُ لَکُمْ» 2- رزق، از سوى خدا نازل مى‌شود. «أَنْزَلَ اللَّهُ لَکُمْ مِنْ رِزْقٍ» 3- در احکام شرع نبايد از شارع جلو افتاد، چنانکه حرام خدا را نمى‌توان حلال کرد، حلال‌ها را هم نمى‌توان حرام شمرد. «فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً وَ حَلالًا» 4- تشريع و قانونگذارى، مخصوص خداوند است. «آللَّهُ أَذِنَ لَکُمْ» 5- کسانى که «ولايت تشريعى» دارند، با اذن الهى مى‌توانند چيزهايى را حلال يا حرام کنند. «آللَّهُ أَذِنَ لَکُمْ» 6- وضع قانونِ بدعت‌آميز و آن را به خدا نسبت دادن، جرم است. «فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً «1». انعام، 139. جلد 3 - صفحه 590 وَ حَلالًا، عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ» 7- قرآن، عادات و رسوم غلطى را که ريشه در وحى و اذن خدا ندارد، محکوم مى‌کند. «عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ»