بشارت اهل ايمان و تقوا، در دنيا از طريق خواب‌ها و رؤياهاى صادقه، الهامات الهى، نزول آرامش و سکينه، خنثى شدن توطئه‌ها، مستجاب شدن دعاها و ديدار معصومين به هنگام مرگ است و در آخرت نيز دريافت نعمت‌هاى الهى است.
همچنان که رسول خدا صلى الله عليه و آله به مناسبت اين آيه فرمود: بشارت دنيوى همان خواب‌هاى
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». آياتِ 257 بقره «اللَّه ولىّ الذين آمنوا»، 68 آل عمران «واللَّه ولىّ المؤمنين» و 19 جاثيه «واللَّه ولىّ المتقين»
جلد 3 - صفحه 594
خوبى است که در آن مژده است وبشارت اخروى بشارتى است که لحظه‌ى مرگ به او داده مى‌شود که تو و کسانى که تو را به سوى قبر حمل مى‌کنند، آمرزيده مى‌شويد. «1» و در روايتى امام باقر عليه السلام به ابوحمزه‌ثمالى فرمود: لحظه‌ى مرگ، محمّد و على عليهما السلام نزد مؤمن حاضر شده ومى‌فرمايند: به سوى ما بيا که آينده‌ى تو بهتر از گذشته است و روح تو به روح خداوند ملحق مى‌شود. «2»
بشارت‌هاى خداوند به اوليايش در دنيا، در آيات ديگر قرآن آمده است که نشان مى‌دهد اولياى خدا در همين دنيا نيز فائز و برنده‌اند، زيرا:
1. آرامش دارند. «أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» «3»
2. توکّل دارند. «فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ» «4»
3. امداد غيبى مى‌شوند. «وَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها» «5»
4. همواره پيروز هستند. «إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ» «6»
5. بينش و نور دارند. «يَجْعَلْ لَکُمْ فُرْقاناً» «7»
6. در بن بست قرار نمى‌گيرند. «يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً» «8»
7. کارشان را بيهوده نمى‌بينند. «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ» «9»
8. از ملامت‌ها نمى‌ترسند. «لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ» «10»
9. از مردم نمى‌ترسند. «إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً» «11»
10. از طاغوت نمى‌ترسند. «فَاقْضِ ما أَنْتَ قاضٍ» «12»
11. گرفتار حيرت نيستند. «يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ» «13»
12. محبوبيّت دارند. «سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا» «14»
13. کارهاى فانى خود را با رنگ الهى جاودانه مى‌کنند. «صِبْغَةَ اللَّهِ» «15»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير نورالثقلين.
«3». رعد، 28.
«4». آل‌عمران، 122.
«5». احزاب، 9.
«6». توبه، 52.
«7». انفال، 29.
«8». طلاق، 2.
«9». زلزال، 7.
«10». مائده، 54.
«11». آل‌عمران، 173.
«12». طه، 72.
«13». يونس، 9.
«14». مريم، 96.
«15». بقره، 138.
جلد 3 - صفحه 595